Op de kast ligt een verwijsbrief voor de kno arts. De oren van mijn oudste functioneren af en toe niet en ja uiteraard ben ik me bewust van het feit dat dat voor elk kind geldt maar in haar geval doen ze het af en toe echt niet! Bij vlagen reageert ze zelfs niet op het woord chocolade.. ik bedoel maar.
Naast haar doofheid klaagt ze ook regelmatig over oorjeuk en oorpijn.. voor mij redenen om naar de huisarts te stappen…. en nog een keer.. en nog een keer en laatst nog maar een keer maar met dit keer het dringende verzoek een verwijsbrief mee te geven voor een kno arts.. ik was nu wel klaar met het ‘we kijken het even aan’.
Ik weet.. echt.. ik weet als geen ander dat mijn dochter met een flinke dosis dramaqueengedrag is geboren.. tell me about it.. maar dit is geen dramaqueengedrag… meestal dan niet.. soms wel.. ze is natuurlijk niet gek.. maar meestal niet. Het overgrote deel van haar geklaag is gebaseerd op echte dovigheid, jeuk en pijn. Dus ik wil dat er naar gekeken wordt.. door iemand die er voor geleerd heeft graag.
Het was 1 van die keren dat ik me ongemakkelijk voelde bij de huisarts.. hij leek het enigzins overdreven te vinden om haar naar een kno arts te sturen maar gaf me maar een verwijskaart omdat-ik-dat-zo-graag-wilde. Ik voelde me een dramamom. Nou ben ik echt geen moeder die voor elke scheet die bij 1 van mijn kuikens dwarszit naar de dokter rent. Als ze 40 graden koorts hebben stop ik een molletje in hun…… als ze hoesten geef ik ze een verzachtend keelsiroopje, bij een beetje bloed plak ik er een pleister op en bij diarree kijk ik het minimaal 2 weken aan. Ik weet van mezelf dat ik alleen ga als iets echt niet goed voelt.. als ik echt voel dat ik moet gaan.. maar hoe komt het dan toch dat ik me zo nu en dan zo’n overdreven hysterische moeder voel?!
Zoals die ene keer dat ik met mijn baby op zaterdagochtend rond een uur of 9 op de huisartsenpost verscheen. Ik had eerst braaf gebeld natuurlijk.. ik haalde die ochtend mijn baby uit bed met een enorm dikke korst op haar hoofdje.. ze had een behoorlijke afplatting en precies op de soort van rand zat een korst van zeker een cm dik en uit die korst kwamen druppels bloed en vocht. Nou had mijn baby last van berg.. al een tijdje.. maar dit zag er zo extreem en vooral eng uit dat ik toch even voor advies belde. Ik moest mijn baby komen laten zien. De dienstdoende huisarts dacht daar blijkbaar anders over… hij keek me aan met een onvriendelijk verveeld gezicht.. wat ik kwam doen? Ik liet mijn reden van komst zien.. “Da’s gewoon berg” was het antwoord.. “Gewoon??!.. Dit is niet gewoon berg hoor!”.. “Jawel.. goed met olie inwrijven en dan kun je het er zo afschrapen.. goedendag”.. Hij had duidelijk meer te doen want voor ik goed en wel mijn baby terug in haar Maxi Cosi had stond ik al weer buiten. Flabbergasted was ik.. wat een botte onvriendelijke eikel.. en wat voelde ik me sukkelig! Kom ik helemaal naar de huisartsenpost voor zoiets als berg!! Hoe genant!
Maar ja.. het gebeurt gewoon zo nu en dan.. met drie kleine kinderen ontkom je niet aan kwaaltjes, ziektes, pijntjes, gekke plekjes, schilfertjes, blaasjes en jeukjes en dus aan dokter bezoekjes. Soms is het terecht.. en soms kom je voor niks. Maar hoe sukkelig het voor niets komen kan voelen.. ik neem dat gevoel liever voor lief dan dat ik achteraf zeg.. had ik maar! Op naar de kno arts dus!
