Aan de vooravond van..

Mijn baby is bijna 1.. nog maar 1 nachtje slapen en dan is mijn baby een heuse dreumes. Oke oke.. natuurlijk is hij dat eigenlijk al lang.. hij loopt achter zijn babywalker de kamer door, hij zwaait, zegt gedag, klapt in zijn handjes en doet hoera. Hij zegt papa, mama en houdt complete preken en toespraken die niet te verstaan zijn. Hij eet koekjes, boterhammen met korst en zo bleek laatst ook gewoon hele stukken appel! Babymelk vind ie lekker voor erbij maar het is diksap wat ie blieft en hij draagt dezelfde maat luiers als zijn zus die-maar-niet-zindelijk-wil-worden.. van een baby is als ik heel eerlijk ben al weinig sprake meer. Maar ik wil er niet aan.. ik kan het gewoon nog eventjes niet. Ik ben geen held in afscheid nemen.. in hoofdstukken sluiten.. zeker niet als het zo’n vreselijk fijn hoofdstuk was als het hebben van een baby!

Een minimensje knuffelzacht en warm in mijn armen.. onschuldig, hulpeloos en zwitsalzachte babyhaartjes. Koude donkere nachten vol warmte, samen zijn, dichtgeknepen oogjes.. een hulpeloos lijfje waar totaal nog geen controle in zit liefdevol tegen je aan. Een hoofdje wat onhandig opgetild wordt, een voorzichtig eerste lachje. Vingertjes die beginnen te graaien en voetjes waar op gesabbeld wordt. Wat was het machtig mooi! Het idee dat ik dat nooit meer mee ga maken vind ik maar raar! Maar het is toch echt zo.. een 4de baby komt er niet bij. En heel eerlijk gezegd vraag ik me af of ik er überhaupt ooit écht aan toe zal zijn om het hoofdstuk baby te sluiten.. waarschijnlijk zou ik zelfs na 12 kinderen op den duur nog last van rammelende eierstokken krijgen!
We hebben een grens getrokken, mijn lief en ik.. we hebben er nooit lang over gesproken, het was iets wat we vanaf het begin hetzelfde voelden.. als het allemaal mag lukken dan graag 3 kinderen. En het is gelukt, 3 plaatjes van kinderen (zei de bescheiden moeder) hebben we op de wereld gezet.. 3 lieve eigenwijze mooie unieke kindjes.

En nu.. nu wordt mijn derde en allerlaatste baby 1 jaar. Ik ben naarstig op zoek naar de pauze knop.. vandaag was mijn laatste ‘mama van een baby’ dagje en ik ben er gewoon nog niet helemaal klaar voor om hoofdstuk baby te sluiten. Het is te snel gegaan.. het afgelopen jaar was misschien wel de snelste tot nu toe.. of gingen de eerste levensjaren van de meiden ook zo snel? Ik weet het niet meer.. het voelt nu in ieder geval of die minder snel gingen en dat komt waarschijnlijk omdat ik wist dat ik nog een baby wilde. Feline lag nog uit te kreukelen in het wiegje naast me en ik hing hangend aan mijn infuusdraden al te mijmeren over hoe een volgende baby er uit zou zien. Elena d’r geboortekaartjes waren nog nat van de inkt of ik wist de naam van onze derde dochter al. Maar bij Maxim is het allemaal anders.. achter Maxim zijn bolle billen aan wordt opgeruimd.. te kleine kleertjes, de wieg, het babyspeelgoed, de Maxi Cosi, de wipstoeltjes, draagdoeken, een box en de Tummytub.. het gaat allemaal na gebruik weg. Maatje 56 komt niet meer terug, geen baby meer in een wiegje naast mijn bed. We gaan nu echt verder! Het voelt raar.. maar ergens heel diep van binnen ook wel gewoon goed. Hoe heerlijk ik baby’s ook vind ik weet ondertussen uit ervaring ook hoe mooi en leuk de volgende fases zijn en wat voel ik me bevoorrecht dat ik het allemaal nóg een keertje mee mag maken!

Lief kind van mij jij bent er meer dan klaar voor! Vanaf morgen ben je gewoon mijn dreumes en ik beloof je lief ding.. ik zal genieten van elke stap die je zet, van elk woordje wat je leert, van al het ondeugende waar je me mee gaat verrassen en van elke lach die je me zal geven! Dag baby.. welkom dreumes!