Planeet CB..

Ik ben er klaar mee.. dat consultatiebureau. Ik ben er nu echt he-le-maal klaar mee! Het lijkt wel of ze per kind irritanter worden.. alsof ze denken.. jij hebt er nu drie en denkt dat je alles wel weet.. maar wij weten het toch beter hoor! Die mensen daar leven op een andere planeet.. dat kan niet anders! Want als ze op deze planeet zouden leven zouden ze me niet met een stalen gezicht vertellen dat ik mijn kind van 15 maanden nu toch echt wel gewoon drinken in een bekertje zou moeten geven en echt geen fles of tuitbeker-achtig iets meer moet aanbieden! Als ze op deze planeet zouden leven zouden ze begrijpen dat elk kind fases heeft waarin ie juist goed of slecht eet en dat het onzin is om mijn zoon te korten op zijn drinken omdat ie dan meer zou gaan eten. Hij drinkt zo’n 500 cc melk op een dag.. FOUT! Dat moet volgens hun boekje 400 cc zijn.. en verder? Verder drinkt ie lichte aanmaaklimonade, diksap of met water aangelengde appelsap… ai ai ai.. nóg fouter! Gewoon water moet ie drinken.. “Dat lust ie niet”.. Glimlachend kijkt de mevrouw me aan.. “Als ie dat niet drinkt heeft ie ook geen dorst want als ie echt dorst heeft drinkt ie wel water hoor”. Ja vast.. als ik mijn zoon twee dagen lang van elke druppel vocht ontzie zal ie heus wel water gaan drinken.. maar ik leef op planet earth en hier gebruiken we de ‘we wachten tot ie het uitschreeuwt van de dorst zodat ie dat wat ie volgens het boekje zou moeten drinken wel zal gaan drinken’ technieken niet!

Werd ik een aantal maanden geleden nog door de wijkverpleegkundige beschuldigt van overvoeden.. nu heb ik tegenover me een arts die me bedekt verteld dat ik mijn kind aan het ondervoeden ben. In dezelfde ruimte als waar de arts en ik in zitten loopt mijn zoon in zijn luiertje rond, vrolijk brabbelend onderzoekt hij de spreekkamer. Hij heeft een bol koppie, een babybuikje en spekdijtjes.. ik vraag me serieus af of de arts en ik hetzelfde zien. Ik vroeg haar ook helemaal niet om advies.. en toen ze mij vroeg of ik misschien vragen had zei ik ook echt nee maar ik ging de fout in toen ze vroeg naar hoe hij eet..’” Ach ja.. de ene dag beter dan de andere.. hij eet nu wel iets minder dan een paar maandjes geleden.” Waarom zei ik dat? Waarom zei ik niet gewoon.. “Hij eet goed!” Nu ziet de arts gelijk een mooie opening om commentaar op mijn opvoeding te geven! Hij is 15 maanden, hij loopt als een kievit, hij stapelt blokjes, is vrolijk en probeert gericht woordjes te zeggen. Hij poept, piest en slaapt prima, drinkt super en naar mijn idee eet hij ook voldoende. Een kind volgens het boekje…. alleen zo jammer dat ie een moeder heeft die dat boekje niet leest.

Eenmaal terug in de aankleedruimte meld ik de afsprakenmevrouw luchtig dat ik denk dat ik de volgende controles maar oversla en pas weer kom voor zijn inentingen als hij 4 wordt. De mevrouw verschiet van schrik van kleur. Ik kleed mijn zoon aan en achter mijn rug hoor ik de afsprakenmevrouw me adviseren om dit met de arts of wijkverpleegkundige te overleggen. Ik draai me om.. “Het is toch niet verplicht.. of wel?!” “Maar ze kijken ook naar zijn motoriek enzo he!”.. De afsprakenmevrouw doet duidelijk haar best. “Met die motoriek zit het wel goed joh! En bij twijfel trek ik wel aan de bel!… Tot over een paar maanden.. als mijn dochter 4 wordt!”.. Met mijn zoon op de arm loop ik naar de uitgang, ik draai me om om gedag te zeggen en zie een lege bureaustoel.. nog net zie ik de afsprakenmevrouw het kamertje van de wijkverpleegkundige in schieten……. goh hebben ze eindelijk iets om echt over te klagen!