Lichtelijk dwingend vraagt ze me om haar voor de brug af te zetten zodat ze alleen naar haar klas kan.. met kriebels in mijn buik en een traan in mijn ogen sta ik netjes voor de brug mijn dochter na te kijken.. daar gaat ze… huppelend naar haar klas. Gelukkig komt moeder M langsgelopen om haar dochter de klas in te brengen, ze ziet mijn bezorgde gezicht en twee minuten later komt de sms waarin ze me laat weten dat mijn meisje veilig en zeer gelukkig in haar klas aangekomen is. En laatst toen ik haar lopend van school haalde was zij op de fiets, toen ik nog halverwege liep kwam ze me weer tegemoet lopen, haar fiets had ze al thuisgebracht.. “Ben ik toch alleen naar huis gefietst he mam!”.. Twinkelende oogjes keken me trots aan.
Als het aan mijn kind ligt gaat ze gewoon in d’r upje van en naar school, kan ze best, net als eten koken.. kan ze ook heus wel.. en als zij het mocht bepalen ging ze pas tegen een uur of 10 ‘s avonds naar bed. Als ik haar haar gang zou laten gaan draagt ze bij -20 nog zomerjurkjes en eet ze het hele jaar door elke dag minstens 5 ijsjes. Het is natuurlijk de bedoeling dat ik als ouder, als moeder.. haar moet sturen, opvoeden, behoeden en dingen moet leren… en dat alles dan uiteraard op een verantwoorde maatschappelijk geaccepteerde manier. Maar dat valt nog niet altijd mee.. met regelmaat ben ik met mezelf en mijn lief in overleg over wat ze nou wel en wat ze nou niet mag. Er is geen standaard gebruiksaanwijzing over hoe precies de teugels van je kind te laten vieren.. het is een kwestie van kijken naar je kind en luisteren naar je gevoel en verstand. Wat kan ze, wat mag ze, wat is onveilig en wat moet ze gewoon ervaren?
Ik kijk naar mijn oudste meisje terwijl ze met twee veel te grote ovenwanten aan een broodje uit de oven vist.. “Pas op Feline het is echt heel heet!”.. “Jahaaa mam!”.. Ze moest en zou het zelf doen en met een angstvallig gezicht assisteer ik haar. Ze breekt los uit het ‘daar ben je nog te klein voor’ hokje en ik probeer het zo goed mogelijk te begeleiden. Ze mag naar de speeltuin achter ons huis maar dat is een beslissing geweest die natuurlijk onoverkomelijk is.. ze is 6, ik kan haar niet meer veilig binnen de schutting houden. Ik zit niet te wachten op een vermelding in de krant als de moeder die haar kinderen tot hun dertigste binnen 4 schuttingmuren opsloot maar ergens diep van binnen vind ik dat niet eens zo’n gek idee. De rondjes die ze skate en fietst worden stiekempjes aan steeds groter en mijn preken langer. “NOOIT met iemand meegaan he… ook niet met mensen die babypoesjes of een pot vol lekkere snoepjes hebben. En als je bij een kindje wilt spelen kom je dat eerst vertellen!.. Let je goed op auto’s… en fietsers… en geen hondjes zomaar aaien!.. “.. Daarnaast ben ik ook nog eens als de dood dat ze bij het buitenspelen verdwaald.. ze heeft tenslotte mijn genen!
Mijn kinderen hebben niet echt geluk met mij als moeder wat dit soort dingen betreft. In gedachten zie ik overal ‘enge’ mannetjes en ongelukken.. het feit dat ik uit ervaring weet dat ‘enge’ mannetjes echt bestaan en zelf zo lomp als een schele kanarie ben helpt gewoon niet. Feline is hard op weg haar zwemdiploma te halen maar zolang ze die tezamen met 10 jaar ervaring nog niet heeft is ook water een bedreiging. Gelukkig is zij een meisje.. die gaan in de winter toch wat minder snel het nog te dunne ijs op dan jongetjes.. maar een jongetje heb ik ook! Ik ben mijn winterpreken al aan het verbeteren.
Mijn oudste dochter moet min of meer de weg banen en ik doe echt mijn best om me over ‘dingen’ heen te zetten en niet teveel spoken te zien.. maar het valt niet altijd mee. In alle eerlijkheid vind ik dit toch wel een lastig iets aan het moeder zijn. De 3 kleine mensjes die door mijn leven rennen zijn me liever dan lief en bij elke beslissing die ik neem omtrent hun leven hoop ik maar dat het goede is.
Alle zorgen die je cadeau krijgt bij het krijgen van een kind.. nooit had ik me daar de impact van voor kunnen stellen. Het is typisch zoiets waarvan je pas echt weet hoe het voelt als je het zelf ervaart. En hoe moeilijk ik het er soms ook mee heb, het is dan wel weer een ervaring die ik voor geen goud zou willen missen!…..
Ach lieverd, het hoort er allemaal bij. Jij als mama kent je meisje het beste. Volg je verstand en vooral je gevoel.
Ik zou in jou geval zeggen (niet gemeen bedoelt) gooi daar een wat zout bij en je neemt de juiste beslissing in hoe ver je de “teugels” kunt laten vieren. En anders bel je maar dan zeg ik je of je beren op de weg ziet of dat je “goed” zit. Andere mening kan je in ene het gevoel geven of je voor jezelf goed zit, ongeacht of we de zelfde mening delen. Beetje sparre voor je gemoeds rust met andere mama’s/papa’s kan in zo’n geval nooit kwaad. Liefs van een (denk ik) gemakkelijke mama van drie zonen.
Wat is het toch een genot om jou blog iedere keer weer te lezen! Geweldig vind ik het! Het loslaten is zo vreselijk moeilijk. Je doet het fantastisch! Xx
Het is steeds weer een beetje loslaten, hoe moeilijk ook.
Als moeder leer je daar ook mee omgaan :)
Oh wat een herkenbaar stuk is het weer ;).. Ook ik heb dezelfde preken, maar besef me al te goed dat je ze niet overal voor kunt behoeden en ze uit moet laten vliegen om dingen zelf te ervaren..
Merk stiekem wel dat ik bij de tweede alles een stukje sneller toegeef; waar Naomi nog tot aan haar vierde in de achtertuin speelde, speelt haar net vierjarige zus al een jaartje met haar mee in de speeltuin :)… En loslaten brengt ook voordelen met zich mee, meer tijd om rustig een boek te lezen oid…maar dan moet je alleen wel je zorgen in bedwang krijgen ;)..
Heerlijk geschreven weer!! En heeeel herkenbaar! Gelukkig is die van mij nog maar 4 ;)
Liefs
sinds een paar dagen 70-ster en helaas Kirsten de gevoelens over je kinderen, al zijn ze al dik in de veertig, blijven, helaas.