Cadeautjes uitpakken!Danseressen buttons maken! En speciaal voor de mama’s omdat die op moederdag hun meisje af wilden staan een persoonlijk zakspiegeltje. Dit uiteraard onder het genot van wat lekkers en limonade.Marit haar ‘tovermachine’.Nog even gezellig met zijn allen buiten spelen.En dan op naar Dansu waar al op ons gewacht werd.Even kennismaken....en dan LOS!Mijn lieve ballerina.Echte MJ moves....en natuurlijk ontbrak de moonwalk niet!Hmm.. hier klopt iets niet! De juffen Lara & Elzelien!Hoelahoepen.

En dan zit het er al weer op! Bedankt Lara en Elzelien en dankjewel Marit!

Werd ik een aantal maanden geleden nog door de wijkverpleegkundige beschuldigt van overvoeden.. nu heb ik tegenover me een arts die me bedekt verteld dat ik mijn kind aan het ondervoeden ben. In dezelfde ruimte als waar de arts en ik in zitten loopt mijn zoon in zijn luiertje rond, vrolijk brabbelend onderzoekt hij de spreekkamer. Hij heeft een bol koppie, een babybuikje en spekdijtjes.. ik vraag me serieus af of de arts en ik hetzelfde zien. Ik vroeg haar ook helemaal niet om advies.. en toen ze mij vroeg of ik misschien vragen had zei ik ook echt nee maar ik ging de fout in toen ze vroeg naar hoe hij eet..’” Ach ja.. de ene dag beter dan de andere.. hij eet nu wel iets minder dan een paar maandjes geleden.” Waarom zei ik dat? Waarom zei ik niet gewoon.. “Hij eet goed!” Nu ziet de arts gelijk een mooie opening om commentaar op mijn opvoeding te geven! Hij is 15 maanden, hij loopt als een kievit, hij stapelt blokjes, is vrolijk en probeert gericht woordjes te zeggen. Hij poept, piest en slaapt prima, drinkt super en naar mijn idee eet hij ook voldoende. Een kind volgens het boekje…. alleen zo jammer dat ie een moeder heeft die dat boekje niet leest.

Eenmaal terug in de aankleedruimte meld ik de afsprakenmevrouw luchtig dat ik denk dat ik de volgende controles maar oversla en pas weer kom voor zijn inentingen als hij 4 wordt. De mevrouw verschiet van schrik van kleur. Ik kleed mijn zoon aan en achter mijn rug hoor ik de afsprakenmevrouw me adviseren om dit met de arts of wijkverpleegkundige te overleggen. Ik draai me om.. “Het is toch niet verplicht.. of wel?!” “Maar ze kijken ook naar zijn motoriek enzo he!”.. De afsprakenmevrouw doet duidelijk haar best. “Met die motoriek zit het wel goed joh! En bij twijfel trek ik wel aan de bel!… Tot over een paar maanden.. als mijn dochter 4 wordt!”.. Met mijn zoon op de arm loop ik naar de uitgang, ik draai me om om gedag te zeggen en zie een lege bureaustoel.. nog net zie ik de afsprakenmevrouw het kamertje van de wijkverpleegkundige in schieten……. goh hebben ze eindelijk iets om echt over te klagen!

4 pakjes MonChou
500 ml slagroom
6 eetlepels witte basterdsuiker
1,5 pak bastognekoeken
250 gram roomboter

Bastognekoeken verkruimelen en de roomboter zachtjes in een pannetje laten smelten. De koekkruimels door de gesmolten boter roeren en het mengsel in de springvorm doen. Bodem aandrukken met de bolle kant van een lepel. In een beslagkom de MonChou met een vork wat pletten en dan samen met de slagroom en basterdsuiker tot een gladde massa mixen. Dit op het koekmengsel leggen en minimaal 2 uur in koelkast zetten. Nou hou ik er zelf niet zo heel erg van maar je kunt de taart besmeren met een laagje kersenjam of vlaaivulling. Als laatste kan er ook nog een toefje slagroom op!

Smul ze!

En daar heb ik vaker last van.. dat ik blijf kijken! Zo ook die keer dat de mevrouw tegenover me in kleermakerszit ging zitten.. op zich niets mis mee ware het niet dat we in de ‘hier eten mensen dus trek je badjas aan’ ruimte van de Zwaluwhoeve zaten. Nou denk ik dat de meeste van jullie dit wel visueel kunnen krijgen maar zo niet.. trek eens nonchalant een badjas over je compleet naakte lijf aan en ga in kleermakerszit voor een spiegel zitten! Van schrik heb ik die dag mijn kommetje linksom rechtsom leeg gegeten.. of was het nou andersom. Anyway.. als ik in de sauna ben ben ik me er constant van bewust dat ik naakt ben.. zelfs met badjas aan..  doen of ik thuis ben.. nee nooit.. dat doe ik thuis wel!

Over dingen die je thuis maar moet doen gesproken.. een tijdje terug liep ik in de Kijkshop.. altijd zo’n vreselijk stille winkel.. veel saaier dan een Kijkshop krijg je een winkel denk ik niet. Voor me loopt een stel, de man staat even stil, tilt zijn been op, laat een knoeperd van een scheet en loopt weer door. Ik sloeg maar een paadje eerder dan gepland rechtsaf.

Wat ik nou ook echt nooit zou doen is met een babypop gaan wandelen. Vandeweek zat ik weer eens een keertje voor de tv en gegild heb ik.. “Neeeeeeeeeeeee”…. en ik porde mijn lief weer…. “Die spoort echt niet hoor!”.. Tot mijn grote verbazing schijnen er dus vrouwen te zijn die dat namelijk wel doen! Die kopen een zogeheten reborn pop. Zo’n pop is bijna niet van een echte baby te onderscheiden en deze dames behandelen de pop dan ook als een echte baby gepaard met een complete baby uitzet, nep melk en kasten vol kleertjes. Er was een mevrouw die had er zelfs vier! En voor elk van haar plastic schatjes had ze zo’n complete uitzet. Er stonden 4 kinderwagens. De kinderwagens hadden allemaal binnenwielen en als ze met 1 van de wagens ging wandelen deed ze er speciale buitenwielen op. Deze mevrouw had ook een schatje nummer 5 besteld, Sofie ging ze heten en ze zou bloedjemooi zijn! Zo’n mooi nep babytje moet natuurlijk ook mooie kleertjes aan dus toog ze met 1 van haar andere nep baby’s in de kinderwagen naar een peperdure winkel om voor een luttele 370 Britse ponden een kek outfitje voor Sofietje te scoren. Voor Sofie vloog de mevrouw helemaal naar Amerika om haar op te halen. De spanning steeg en steeg, mevrouw ijsbeerde door haar hotelkamer tot het moment dat er op de deur werd geklopt. Sofie werd afgeleverd in een doos. Mevrouw opende gespannen de doos.. ze trilde wat.. Sofie werd meer en meer zichtbaar. Mevrouw tilde kleine Sofie uit de doos en sloot haar warm in haar armen. Ze knuffelde haar en kirde hoe mooi ze wel niet was. Twee dagen lang werd Sofie geknuffeld, Sofie kreeg de prachtige dure kleertjes aan, twee mooie dagen lang werd er van Sofie gehouden en toen ontdekte mevrouw achter op het hoofdje van Sofie een barst. Narrig keek mevrouw in de camera.. “I wanted the perfect baby!”. Mooie lieve Sofie werd met haar kleine onopvallende imperfectie bruut terug in de doos gestopt.. retour afzender. En dat lieve mensen… dat zou ik nou dus ook echt NOOIT doen!

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Het zit zo nu en dan tegen het absurde aan hoe wij vrouwen ons de kleinste dingen kunnen aantrekken.. kleine nietszeggende dingen waar waarschijnlijk helemaal geen betekenis achter zit maar die wij er zonder moeite dan wel achter plakken. Zo moet ik tot mijn schaamte opbiechten dat ik op Facebook wel eens een reactie verwijderd heb.. er was een baby geboren en alle 30nog wat reacties werden gevindikleukt behalve die van mij.. ik was hoewel ik me realiseerde dat ik in alle enthousiasme per ongeluk over geslagen kon zijn toch op mijn spreekwoordelijke pik getrapt en klikte op verwijderen. Dat Facebook zorgt trouwens voor wel meer onzekerheden.. zo heeft een vriendin van een vriendin een andere vriendin van mij die ze nagenoeg niet kent wel uitgenodigt op Facebook.. maar mij niet! Vindt ze mij niet aardig? Dat mag best overigens.. mij niet aardig vinden.. ik ben ook niet altijd even aardig.. maar toch.. ben ik zelfs niet eens leuk genoeg om te functioneren als Facebook opvulling? Zal ik nog wel hallo zeggen als we elkaar tegenkomen?

En die keer dan.. 2 zomers geleden.. dat ik van een goede bekende iets gekocht heb wat ik eigenlijk niet had willen kopen. Nou eigenlijk wilde ik het wel hebben alleen had ik het elders voor veel minder kunnen kopen! Mijn lief zou het dus ook gewoon niet gekocht hebben maar ik voelde me door haar lichte opdringerigheid wat in het nauw gedreven en kocht het. Tot op de dag van vandaag denk ik er aan als ik haar zie en vraag ik me af.. is ze zich bewust van het feit dat ik eigenlijk veel te veel betaald heb?! Heeft ze me willens en wetens afgezet?

Mijn lief kijkt me af en toe met een soort van medelijden aan. “Waar maak je je toch druk om liefje!?”.. het is een veelgezegde uitspraak hier in huis. Ik zoek dingen achter dingen waar mijn lief niet eens aan zou denken te kijken.. ik voel me onzeker en twijfel met regelmaat. Ik probeer logica te vinden daar waar je het niet moet zoeken en bedenk hele scenarios van waarom iemand doet en zegt wat ie doet en zegt. De meest onpersoonlijke woorden komen persoonlijk bij mij aan en ik neem het net iets te vaak serieus. En ik kan er niets aan doen.. echt niet! Soms weet ik heus wel dat ik er niets achter moet zoeken.. dat ik even logisch na moet denken.. maar ja.. aard van het beestje he.

Die aard kwam met het hele recente Etos verhaal natuurlijk ook weer goed naar boven. Ik heb me druk gemaakt.. man man wat heb ik me druk gemaakt! De Etos perste de ene na de andere leugen eruit en ik voelde me persoonlijk geraakt.
Maar er is een tijd van je druk maken.. en uiteindelijk ook wel een tijd van het naast je neer leggen. Communiceren met iemand die blijft beweren dat het groene gras blauw is is voor mij geen waardige communicatie. Ik heb mijn zegje gedaan en vertrouw verder op karma.. want zoals Justin Timberlake net door mijn speakers verkondigde.. what goes around……

Ze zullen het ongetwijfeld normaal gesproken allemaal wel goed en netjes en vlotjes afhandelen maar nu.. deze keer.. in mijn geval.. toevallig.. niet. Ik voelde me behoorlijk afgewimpeld en dat terwijl ik zelf zo geschrokken was! Het ging om mijn baby, mijn lieve kleine mensje! Natuurlijk niet direct om hem maar zo voelt het wel! Het was zijn melk waar het in zat! Als het aan mij had gelegen hadden ze aan de noodrem getrokken en elke korrel melk nagekeken… maar Etos zelf leek meer een ‘Ach ja.. er zat iets ranzigs in de babymelk.. so what..’ attitude aan te nemen. En dat vond ik irritant..

Twijfel twijfel.. hoe of wat zou ik hier neerzetten.. besloten dat ondanks dat ik er al eerder over geschreven heb (zie hier) toch het hele verhaal van voor af aan te doen.. is het in ieder geval duidelijk en heb ik even mijn hart gelucht!

Dus… even op een rijtje,

12 januari, ’s morgens vroeg vind ik iets bruins en hards in de babymelk.. ik schrik en bel de klantenservice om hier melding van te maken. Er worden gegevens genoteerd en ik word verzocht de melk met het iets op te sturen. Ik zou een waardebon ter vergoeding van dit pak melk krijgen en zal op de hoogte worden gehouden over wat het iets is. Op Facebook krijg ik het advies een stukje achter de hand te houden voor het geval de Etos het kwijt raakt ofzo. Ik volg het advies op en knip een stukje af… het is keihard en ik moet echt kracht zetten met de schaar.

29 februari, ik heb nog steeds niets vernomen van de Etos, ik bel in de ochtend zelf even om naar de stand van zaken te informeren. Er wordt mij telefonsich meegedeeld dat ‘ze’ er nog mee bezig zijn. Als er nieuws is hoor ik meer.
Aan het einde van de dag word ik gebeld door een andere medewerkster van de klantenservice, zij verteld me dat ze er helemaal niet mee bezig zijn maar dat ze het kwijt zijn. Maar ze zal er naar op zoek gaan. Ik vind het maar niks dat ze het kwijt zijn en maak digitaal melding bij de VWA.

15 maart, ik vind een mailtje van de Etos in mijn inbox met de mededeling dat de uitkomst waarschijnlijk een natte plek is die ontstaan in de installatie (als gevolg van schoonmaak of condensatie) waardoor de melkpoeder is gaan klonteren. Ik ben verbaasd.. en dat is zacht uitgedrukt! Dat wat ik in die melk aantrof lijkt in de verste verte niet op een klontje vochtige melk! Boos mail ik terug dat ik met dit antwoord geen genoegen neem. Ik mail ook de algemeen directeur en laat een bericht achter op de Facebook pagina van Etos. Ik voel me afgewimpeld.. mijn gevoel zegt me dat ze de door mij teruggestuurde doos nooit gevonden hebben en er maar een verhaaltje van maken om er vanaf te zijn. Maar toe zeg.. het gaat om een bruin iets in de babymelk.. niet om een zweempje groen in de pot gele gel!! Ik wil gewoon weten wat er in die melk zat.. ik kan het niet uitstaan dat Etos maar wat roept!

16 maart, er komt naar aanleiding van mijn facebook posting op de Etos pagina een reactie vanuit de Etos. Hoofd inkoop babyproducten belt me.. ze voelt zich verantwoordelijk en zal er achteraan gaan om meer duidelijkheid te krijgen. Het gesprek verloopt zo prettig dat ik zelfs weer wat vertrouwen in de Etos krijg!

20 maart, een telefoontje van de mevrouw hoofd inkoop met een duidelijkere uitleg van het onderzoek! Ze verteld me dat het echt vocht was en dat dat onmogelijk tijdens het productieproces gebeurt kan zijn want in de fabriek wordt droog gereinigd.. er komt geen vocht bij kijken. De klont vocht zou tijdens transport, in de winkel of bij mij thuis ontstaan moeten zijn. Ze verteld me ook dat de bruine verkleuring al met een dag kan ontstaan en dat ik dit ook wel thuis zou kunnen testen. Ook verteld ze me nog dat de klont verpulverd was. Ik blijf een ernstig gebrek aan vertrouwen houden wat dit ‘onderzoek’ betreft en ik meld dat de VWA ondertussen naar aanleiding van mijn melding contact met mij heeft gezocht. Ik krijg nog een redelijk uitgebreide mail met deze informatie en de mail wordt afgesloten met de zin ‘Als je nog vragen hebt, hoor ik dit uiteraard graag.’  Dat heb ik! Ik mail een vriendelijke mail terug met onder andere de vraag wat de productiedatum van het lot nummer is…. maar ik hoor helaas helemaal niets meer van de Etos.

Die thuistest.. die doe ik natuurlijk gelijk. Ik doe een flinke schep babyvoeding in een bakje en laat daar een druppel of twee water op vallen.

20 maart

22 maart, een mevrouw van de VWA komt het kleine stukje ‘iets’ wat ik nog heb ophalen voor onderzoek. Ondertussen zit ik met een rot gevoel wat de Etos betreft.. waarom liegen ze?

• Eerst zijn ze met het ‘iets’ bezig.. maar dezelfde dag nog blijkt dat niet zo te zijn want het is kwijt.
• Het is schijnbaar weer gevonden want ik krijg mail dat er ergens in de installatie vocht bij is gekomen en dat het dus niets meer dan een vochtig klontje melk is.
• Het blijft een vochtig klontje melk.. maar in tegenstelling tot het eerdere bericht kan dit onmogelijk tijdens de productie te kunnen zijn ontstaan.
• Het ‘iets’ is verpulverd. Dat is knap want let op… ik heb het ‘iets’ in een boterhamzakje gedaan en dichtgeknoopt.. dat zakje heb ik in de zilveren zak melk met het restant van de melk gedaan en dichtgeplakt. Die zak heb ik in de originele kartonnen doos van de melk gedaan en dichtgeplakt. Daar heb ik neutraal papier omheen gedaan en jawel.. dicht geplakt. Als het ’iets’ verpulverd zou zijn zou dus minstens de hele doos compleet verpletterd moeten zijn… en dan nog.. ik heb er een stukje afgeknipt.. het was echt keihard!
• Ik weet het zeker.. de doos was helemaal intact toen ik hem kocht (ik koop geen gedeukte of kapotte verpakkingen) en ook de zilveren zak was gewoon dicht. Thuis heb ik de zak de avond tevoren opengemaakt voor een fles, ik ben altijd voorzichtig met de babyvoeding en zet het na gebuik netjes weg in de kast.

Het resultaat van mijn thuistest,

10 april - De druppels water hebben 3 weken in kunnen werken in de melkpoeder

Dat wat er in de babyvoeding zat

11 April, de mevrouw van de VWA belt.. het ‘iets’ is onderzocht en het is gekarameliseerde poedermelk door oververhitting. Ik kan weer rustig slapen.

Van de Etos heb ik na 20 maart niets meer vernomen.. geen antwoord gehad op mijn laatste vraag en de algemeen directeur die ik gemaild heb heeft überhaupt niets van zich laten horen. De beloofde vergoeding van het pak melk heb ik ook nooit gekregen.

Beste Etos, van al die leugens wordt niemand beter. Als jullie een melding over babymelk al niet serieus nemen.. wat dan wel?

“Heb je ook last als je loopt?” Ik kijk de fysiotherapeut aan… “Ik weet het niet.. ik denk het niet… of wel.. een beetje.. denk ik! Maar dan moet het buiten wel normaal zijn.. met die gladheid en sneeuw van laatst had ik wel veel moeite met lopen.. toen had ik veel pijn.”.. “En fietsen?”.. “Fietsen gaat wel goed.. meestal dan…”

Ik wist het niet eens.. ik wist niet eens of ik pijn heb bij het lopen. Het is zo gewoon geworden dat ik er niet eens meer bij stil sta. Ja lopen doet pijn.. maar niet heel erg dramatisch. Onder normale omstandigheden voel ik mijn bekken zeer nadrukkelijk aanwezig zijn. Het is vervelend.. het wiebelt en het schuift. Het is nu al zo lang zo dat ik het voor lief neem.. het hoort bij me.

Ik sta in mijn onderbroek en Bh.. “Je ene been is ietsjes langer.”"Ja??”.. “Ja.. maar dat is normaal hoor.. iets lengteverschil heeft bijna iedereen. maar je ene been staat ook scheef.”… “Klopt ja.. dat irriteert me.. als ik hem recht zet voelt dat onnatuurlijk!”.. “Dat kan vanuit je bekken komen hoor.. die is echt nog zo instabiel.. als ik hier druk..” “Auw!”.. “dan schuif ik de boel zo uit elkaar!”.. “Wil je proberen met je vingers de grond te raken.. met gestrekte benen?”..

Sta ik dan… in mijn Bh en onderbroek met achter me op een stoeltje de fysio. Ik heb me wel eens charmanter gevoeld.. maar ik doe braaf wat me opgedragen wordt en buk. Het lukt.. het voelt alsof ik mijn benen in de fik steek.. maar het lukt! Ze gaat verder met haar onderzoek en duwt aan alle kanten van mijn ruggengraat.. “Zo.. sja.. hoe zal ik het zeggen… het woord wat als eerst in me opkomt is beton!”.. “Beton?”.. “Ja..beton… vanaf halverwege je rug tot aan je nek zit het muurvast.. er is geen beweging in te krijgen!”..

Tijdens het onderzoek constateert ze ook nog wat overgewicht.. goh.. maar daar wordt al aan gewerkt. Echt snel gaat het niet maar mijn eerste doel en dat is onder die 90 heb ik afgelopen week behaald. 89,3 gaf de weegschaal aan. Nog maar heel veel te gaan dus…

Mijn rug/nek moet gekraakt worden.. klinkt vast vele malen enger dan het is. Voor mijn bekken wil ze een fitness trainingsschema maken met oefeningen die ik dan uit zou moeten voeren in de sportschool waar ze mee samen werkt. Maar mijn verzekering dekt niet meer dan 9 bezoekjes en om nou elke week een eurie of 70 neer te tellen om te sporten in een sportschool waar ik net vanaf ben zie ik ook niet zitten. Oh had ik dat nog niet gezegd? Ik heb de sportschool opgezegd en vanaf 1 april ben ik Coronel af. De reden waarom is de reden waarom ik nu bij de fysio ben.
Bijna een jaar lang heb ik er gesport in de hoop er lichamelijk beter van te worden. Maar ik werd er niet beter van. Integendeel! Doordat ik vrijwel geen begeleiding kreeg deed ik maar wat in die fitness en dat wat ik deed deed ik schijnbaar niet goed. Ik heb onder ‘bezielende begeleiding van mijn Personal Coach die Coronel aan elk lid koppelt’ mijn lijf verder de vernieling in geholpen. De eerste maand dat ik er was sprak ze de legendarische woorden ‘Probeer maar van alles uit en als het pijn gaat doen moet je stoppen’ en daar kon ik het mee doen. Schemaatjes, tips, adviezen, do’s en dont’s…. ik kreeg ze niet.. ik sprak d’r na de eerste automatische incasso eigenlijk überhaupt niet meer. De ‘zoek het maar lekker uit maar stop als het pijn gaat doen en betaal elke maand je rekening op tijd’ werkwijze van Coronel heeft mijn herstel van mijn laatste zwangerschap behoorlijk tegen gewerkt al dan niet gewoon verslechterd. Dag Coronel dus…..

3 zwangerschappen, 3 ruggenprikken, 3 keizersnedes.. ze hebben mijn lijf geen goed gedaan. 25 kilo overgewicht, slecht zicht, een scheef been, een pijnlijk bekken en een bovenlijf wat bijna geen kant meer op kan draaien. Maar ondanks alle mankementen ben ik een gelukkig mens. Klagen heeft geen zin, er moet aan gewerkt worden! Volgende week mag ik weer naar de fysio. Ik wil gouden tips, do’s en dont’s.. en op het menu nog een kraaksessie bij de manueel therapeut. En natuurlijk verder gaan met afvallen.. alleen dan wel graag iets vlotter dan de afgelopen weken! (kom op Kirsten!). En tja.. ik denk dat ik t.z.t. wel weer een sportschool op ga zoeken.. wellicht kan ik met de tips van de fysio daar dan aan de slag. Over 327 maanden word ik 63… wat zou het toch fijn zijn als ik me dan 36 voel!

Wat het was?

Klik een aantal maal op de foto voor een vergroting!

Dit was op 12 januari 2012.

Ik heb uiteraard gelijk contact opgenomen met de klantenservice van de Etos, ik kreeg een antwoordnummer waar ik het ‘iets’ met bijbehorende verpakking naartoe moest sturen. Ik zou duidelijkheid krijgen over wat dat ‘iets’ is en een waardebon ter vergoeding. Ik knip op advies van bekenden van het ‘iets’ een stukje af om te bewaren en stuur de rest op naar het gekregen antwoordnummer.

29 februari 2012… nog niets van de Etos gehoord, ik ben vrij geduldig geweest maar wil nu toch wel even weten wat de stand van zaken is! Ik bel op en krijg een mevrouw aan de telefoon die me zegt dat ‘ze’ er mee bezig zijn.. ik zal gauw meer horen. En dat gauw klopt! Diezelfde dag nog word ik terug gebeld door een mevrouw die er meer van weet. Zij weet me namelijk te vertellen dat het pakketje wat ik opgestuurd heb nooit is aangekomen! Maar ze zou er naar gaan zoeken, het zal wel bij het hoofdkantoor afgeleverd zijn zegt ze. Ze zegt ook dat ik de waardebon ter vergoeding ook nog zal krijgen en dat ik op de hoogte zal worden gehouden.

15 maart 2012, 2 maanden na mijn klacht komt er een mailtje van de Etos,

Melkpoeder wat is gaan klonteren door wat vocht?! Woest ben ik na het lezen van deze email! Hoe durven ze! We hebben het hier over babyvoeding.. niet over een pot gel! Ik heb gelijk de klantenservice weer gebeld. De mevrouw die ik aan de telefoon krijg is de mevrouw van de email. Ze verteld me dat dit nou eenmaal de uitslag van het ‘onderzoek’ is. Ik zeg haar dat ik hier absoluut geen genoegen mee neem. Dat ik het schandalig vind dat ze zoiets durven te beweren! Ik wil weten wat het is, ik eis duidelijkheid en dat binnen een week. Ze zegt me dat ze het terug zou koppelen aan de desbetreffende afdeling en jawel.. ik word op de hoogte gehouden………..

Ik heb nog een stukje ‘iets’ en de foto’s.. dit verhaal gaat een vervolg krijgen!

Ingrediënten:
3 teentjes knoflook
1 ui
3 Kipfilets
100 gram groene pesto
Blik gepelde tomaten
Zongedroogde tomaatjes op olie
300 gram pipe rigate
Pijnboompitten
Olijfolie

Bereiding:
Pasta zoals op de verpakking aangegeven staat koken. Ui en kipfilets klein snijden. Kipfilets in de olijfolie bakken, op het laatst ui en uitgeperste knoflook meebakken. Pesto en zongedrooge tomaatjes (naar smaak.. ik had er een stuk of 10) toevoegen. Blik gepelde tomaten in de pan leeggooien en alles goed roeren. In een koekepan de pijnboompitjes roosteren. Uitgelekte pasta aan de kip toevoegen en goed doorroeren. Voor het opdienen de pijnboompitjes erover uitstrooien.