Het was 1 van die keren dat ik me ongemakkelijk voelde bij de huisarts.. hij leek het enigzins overdreven te vinden om haar naar een kno arts te sturen maar gaf me maar een verwijskaart omdat-ik-dat-zo-graag-wilde. Ik voelde me een dramamom. Nou ben ik echt geen moeder die voor elke scheet die bij 1 van mijn kuikens dwarszit naar de dokter rent. Als ze 40 graden koorts hebben stop ik een molletje in hun…… als ze hoesten geef ik ze een verzachtend keelsiroopje, bij een beetje bloed plak ik er een pleister op en bij diarree kijk ik het minimaal 2 weken aan. Ik weet van mezelf dat ik alleen ga als iets echt niet goed voelt.. als ik echt voel dat ik moet gaan.. maar hoe komt het dan toch dat ik me zo nu en dan zo’n overdreven hysterische moeder voel?!

Zoals die ene keer dat ik met mijn baby op zaterdagochtend rond een uur of 9 op de huisartsenpost verscheen. Ik had eerst braaf gebeld natuurlijk.. ik haalde die ochtend mijn baby uit bed met een enorm dikke korst op haar hoofdje.. ze had een behoorlijke afplatting en precies op de soort van rand zat een korst van zeker een cm dik en uit die korst kwamen druppels bloed en vocht. Nou had mijn baby last van berg.. al een tijdje.. maar dit zag er zo extreem en vooral eng uit dat ik toch even voor advies belde. Ik moest mijn baby komen laten zien. De dienstdoende huisarts dacht daar blijkbaar anders over… hij keek me aan met een onvriendelijk verveeld gezicht.. wat ik kwam doen? Ik liet mijn reden van komst zien.. “Da’s gewoon berg” was het antwoord.. “Gewoon??!.. Dit is niet gewoon berg hoor!”.. “Jawel.. goed met olie inwrijven en dan kun je het er zo afschrapen.. goedendag”.. Hij had duidelijk meer te doen want voor ik goed en wel mijn baby terug in haar Maxi Cosi had stond ik al weer buiten. Flabbergasted was ik.. wat een botte onvriendelijke eikel.. en wat voelde ik me sukkelig! Kom ik helemaal naar de huisartsenpost voor zoiets als berg!! Hoe genant!

Maar ja.. het gebeurt gewoon zo nu en dan.. met drie kleine kinderen ontkom je niet aan kwaaltjes, ziektes, pijntjes, gekke plekjes, schilfertjes, blaasjes en jeukjes en dus aan dokter bezoekjes. Soms is het terecht.. en soms kom je voor niks. Maar hoe sukkelig het voor niets komen kan voelen.. ik neem dat gevoel liever voor lief dan dat ik achteraf zeg.. had ik maar! Op naar de kno arts dus!

Het is iets wat ik niet begrijp.. hoe kun je nou plezier halen uit het  pronken met de (gestolen) veren van een ander? Waarom jezelf iets toeëigenen wat niet van jou is? Ik hoop dat het iets is wat ver van mijn blog blijft.. ik kan jullie in ieder geval verzekeren dat alles wat je hier leest (tenzij anders vermeld) authentiek is.
Schrijven is mijn hobby.. klinkt alleen best suf natuurlijk.. hobby.. misschien kan ik beter zeggen mijn passie! Alles wat ik schrijf is helemaal ik en is dat niet wat een passie is.. iets vanuit je hart, je gevoel. Jezelf kwijt kunnen in een vorm die je spanning en ontspanning biedt. Vuur, dynamiek, emotie, verdriet, vreugde, tranen en gelach.. dat is passie.. bij een hobby denk ik meer aan.. sja aan wat… bingo?!

Het schrijven geeft me de ruimte om mezelf te uiten en te begrijpen. Schrijven voelt zo fijn omdat je er zo vreselijk veel mee kan, hoe breng je iets over, hoe verwoord je iets? Het kan op zo veel manieren, en wat is het een uitdaging om iedere keer weer net die manier te vinden die zo lekker voelt..die aangaat als een warme jas en wat voelt het machtig mooi om te merken dat er mensen zijn die die jas ook lekker vinden zitten! Die langs komen om de woorden die ik geschreven heb te lezen! Wat ben ik dankbaar en blij met elke lezer die ik heb, want wat zijn woorden als ze niet gelezen worden? Waarom zou ik 3x nadenken over hoe een zin te formuleren als er toch niemand is die hem leest!

Maar zoals ik ooit al wel eens eerder gezegd heb.. waar een voor is is ook altijd een tegen. Zo heerlijk dat het voelt om mij met mijn passie bezig te kunnen houden, zo pijnlijk voelt het als iemand de boel overhoop trekt. Alsof een reus met zijn grote reuzenvoeten gestoken in modderige regenlaarzen vol in mijn kleine veldje met kleurige bloemetjes gaat staan stampen. En dat gebeurt op de momenten dat je het het minst verwacht.. ineens staat hij op en banjert mijn veldje op.. de bloemen worden vernield en ik kan weinig anders doen dan jammerend toekijken.
Ze bestaan en ze zullen altijd blijven bestaan.. mensen die het niet eens zijn met wat ik schrijf, met hoe ik me voel en de mensen die iets te ‘geïnspireerd’ zijn. Het zij zo. Hoewel het soms best pijnlijk is zal het me niet weerhouden verder te schrijven.. een beetje mest, water en wat lieve woorden van bezoekers doen wonderen.

Ik heb A er nooit direct mee geconfronteerd, ik had last van een soort plaatsvervangende schaamte. Voor haar zelf voelde het uiteindelijk schijnbaar toch ook niet helemaal fijn want op een dag was haar blog ineens uit de lucht. Foetsie.. weg! ‘Ik was er klaar mee’ was haar antwoord. En dat zegt eigenlijk al genoeg want als het schijven echt in je zit…… ben je nooit uitgeschreven!

Ingrediënten;
Pot bruine bonen (uitgelekt)
Rookworst
2 teentjes knoflook
1 ui
Rode paprika
Blik gepelde tomaten
Olijfolie
Rijst

Bereiding;
Kook de rijst zoals aangegeven op de verpakking. Rookworst, ui en paprika in stukjes snijden. Ui en paprika in wat olijfolie bakken, de knoflook boven de pan uitpersen en de rookworst meebakken. Gepelde tomaten en de uitgelekte bruine bonen toevoegen. Alles doorroeren en goed warm laten worden.

Een minimensje knuffelzacht en warm in mijn armen.. onschuldig, hulpeloos en zwitsalzachte babyhaartjes. Koude donkere nachten vol warmte, samen zijn, dichtgeknepen oogjes.. een hulpeloos lijfje waar totaal nog geen controle in zit liefdevol tegen je aan. Een hoofdje wat onhandig opgetild wordt, een voorzichtig eerste lachje. Vingertjes die beginnen te graaien en voetjes waar op gesabbeld wordt. Wat was het machtig mooi! Het idee dat ik dat nooit meer mee ga maken vind ik maar raar! Maar het is toch echt zo.. een 4de baby komt er niet bij. En heel eerlijk gezegd vraag ik me af of ik er überhaupt ooit écht aan toe zal zijn om het hoofdstuk baby te sluiten.. waarschijnlijk zou ik zelfs na 12 kinderen op den duur nog last van rammelende eierstokken krijgen!
We hebben een grens getrokken, mijn lief en ik.. we hebben er nooit lang over gesproken, het was iets wat we vanaf het begin hetzelfde voelden.. als het allemaal mag lukken dan graag 3 kinderen. En het is gelukt, 3 plaatjes van kinderen (zei de bescheiden moeder) hebben we op de wereld gezet.. 3 lieve eigenwijze mooie unieke kindjes.

En nu.. nu wordt mijn derde en allerlaatste baby 1 jaar. Ik ben naarstig op zoek naar de pauze knop.. vandaag was mijn laatste ‘mama van een baby’ dagje en ik ben er gewoon nog niet helemaal klaar voor om hoofdstuk baby te sluiten. Het is te snel gegaan.. het afgelopen jaar was misschien wel de snelste tot nu toe.. of gingen de eerste levensjaren van de meiden ook zo snel? Ik weet het niet meer.. het voelt nu in ieder geval of die minder snel gingen en dat komt waarschijnlijk omdat ik wist dat ik nog een baby wilde. Feline lag nog uit te kreukelen in het wiegje naast me en ik hing hangend aan mijn infuusdraden al te mijmeren over hoe een volgende baby er uit zou zien. Elena d’r geboortekaartjes waren nog nat van de inkt of ik wist de naam van onze derde dochter al. Maar bij Maxim is het allemaal anders.. achter Maxim zijn bolle billen aan wordt opgeruimd.. te kleine kleertjes, de wieg, het babyspeelgoed, de Maxi Cosi, de wipstoeltjes, draagdoeken, een box en de Tummytub.. het gaat allemaal na gebruik weg. Maatje 56 komt niet meer terug, geen baby meer in een wiegje naast mijn bed. We gaan nu echt verder! Het voelt raar.. maar ergens heel diep van binnen ook wel gewoon goed. Hoe heerlijk ik baby’s ook vind ik weet ondertussen uit ervaring ook hoe mooi en leuk de volgende fases zijn en wat voel ik me bevoorrecht dat ik het allemaal nóg een keertje mee mag maken!

Lief kind van mij jij bent er meer dan klaar voor! Vanaf morgen ben je gewoon mijn dreumes en ik beloof je lief ding.. ik zal genieten van elke stap die je zet, van elk woordje wat je leert, van al het ondeugende waar je me mee gaat verrassen en van elke lach die je me zal geven! Dag baby.. welkom dreumes!

Eigenlijk heb ik er helemaal geen zin in… eigenlijk wil ik gewoon elke avond op de bank hangen en (vr)eten tot ik geen boe of bah meer kan zeggen. Ik wil kasten vol chocola en koekjes hebben waar ik onbeperkt uit mag graaien en standaard 9 soorten chips en nootjes in huis hebben. Ik wil elke avond gourmetten, steengrillen, pizza, pasta en patat wat sopt in de mayonaise. Ik wil ontbijten met 4 achterlijk dik belegde boterhammen, ik wil tosti’s en verse witte boterhammen met gebakken ei en spek. Ik wil croissantjes met roomboter en aardbeienjam en pistoletjes waar de honing vanaf druipt. Ik wil mijn abonnement op de sportschool opzeggen en in plaats van sporten elke week naar de bioscoop met een grote bak zoute popcorn en een liter cola zonder light. Ik wil eten tot ik me meer dan voldaan voel en me er totaal niet schuldig over voelen.
Maar helaas.. als ik zo zou leven zou ik dichtgroeien.. als ik zo zou eten zou ik in een wandelende oliebol veranderen.

Hoewel ik me eerlijk gezegd wel afvraag of ik echt ooit heul enorm dik zou worden, zelfs op mijn allerdikst (zwangerschappen daargelaten) ben ik nooit de 100 kilo over geweest. 99 kilo.. dat is mijn top en van die top ben ik een jaar geleden keurig afgezakt naar de 81 kilo totdat ik dus zwanger werd van Maxim! En nu zit ik met mijn 94 en een beetje kilo toch weer akelig dicht bij die top! Het ventje is over 2 weken een jaar oud.. meer dan hoog tijd dus om die zwangerschapskilo’s te verliezen!

Die 71 kilo die ik voor mijn laatste zwangerschap voor ogen had.. het is niet meer mijn doel.. toen ik destijds afviel vervaagde dat doel langzaamaan ook.. ik heb de 81 gehaald en daar voelde ik me eigenlijk al heel prettig bij. 71 kilo woog ik voordat ik zwanger werd van de eerste, ik ben nu 3 zwangerschappen en keizersnedes verder en verwacht van mezelf ook niet meer dat ik mijn lijf weer in de conditie krijg als voor alle hormoon en vetinfasies.

Mijn lief zou dit keer met me meedoen maar vanavond op dag 1 stond ie al stiekem in de keuken knakworstjes op te warmen.. kansloos dus.. .. Maar het geeft niet.. afvallen moet je tenslotte voor jezelf doen! Als er onder jullie nog afvallers zijn.. ik hoor graag hoe het met jullie gaat!

Ik hou jullie weer op de hoogte!

Het is er eentje die mijn eerste keer door vriendin Marit (jawel..daar is ze weer!) tot in mijn oven werd afgeleverd.. handig (en lief) zo’n vriendin die lekker ruim kookt! 25 minuutjes in de oven en we zaten te genieten van een heerlijke pastaschotel. Het origineel komt uit de Allerhande en bevat pompoen.. het enige ingrediënt uit de schotel die mijn gezin naar de kant van het bord schoof.. het is oranje en ze kennen het niet! Pieperds.. .. Zelf vond ik het heerlijk maar vooruit.. ook ik ben de slechtste niet en toen ik een tijdje later de ovenschotel zelf maakte zat er in plaats van de oranje pompoen stukjes vertrouwde groene Sesamstraat bomen oftewel broccoli in!

Wat?
300 g penne (volkoren)
Flinke stronk broccoli
Olijfolie
Duopak gerookte spekblokjes
Gesnipperde ui
Blik tomatenblokjes
Gedroogde salie
Geraspte kaas

Hoe?
Kook de pasta en de in stukken gesneden broccoli beetgaar. Verwarm de oven voor op 200 °C. Verhit een beetje olijfolie in een hapjespan en bak de spekblokjes uit. Voeg de gesnipperde ui toe en bak deze even mee. Voeg de broccoli, de tomatenblokjes met vocht en salie toe en breng op smaak met peper en zout. Meng met de penne en schep het dan in een ingevette ovenschaal. Bestrooi met de kaas en bak in ca. 25 min. goudbruin.

Denk je bij jezelf.. die pompoen leek me eigenlijk ook wel wat… vergeet dan de broccoli! Snijd de pompoen in kwarten en verwijder met een lepel de zaden en de draderige binnenkant. Snijd de schil er dan af en maak kleine stukjes. Bak de pompoen voordat je de tomatenblokjes toevoegd eventjes met de spek en ui mee!

Echt een aanrader deze ovenschotel.. simpel, erg lekker en ook prima een dag van tevoren te maken!

balans opmaken: inventariseren, in kaart brengen, op een rij zetten, opsommen

Oudejaarsavond brengt altijd iets weemoedigs in mij los.. zo op de laatste avond van het jaar heb ik altijd het gevoel dat ik de balans van het voorgaande jaar moet opmaken. Ergens complete onzin natuurlijk.. ik breng ook niet elke laatste dag van de week of maand de voorgaande week of maand  in kaart.. maar zo’n jaar.. dat heeft iets..iets..iets magisch!
Het jaar 2011 was een bijzonder mooi jaar voor mij.. ik ben getrouwd, heb een vakantie met een pluimpje gehad, mijn 10 jarig jubileum gevierd en het hoogtepunt van het hele jaar is natuurlijk de geboorte van mijn lieve mooie Maxim. Maar ik ben ook verloren.. in mijn ogen bestond ze maar in werkelijkheid is ze er nooit voor mij geweest.. in 2011 ben ik de zus die ik nooit gehad heb kwijt geraakt.. en in de nasleep daarvan de onvoorwaardelijke band met mijn ouders. Hoe heftig het zo ook klinkt.. voor mij was het niet meer dan iets wat er al 35 jaar lang aan zat te komen. Verdriet heb ik.. veel verdriet.. maar het geluk wat ik heb in mijn gezin, mijn onbeschrijfbaar lieve vriendinnen en een ieder die me in 2011 een lach, een schouder, een paar minuten van zijn/haar tijd, respect en beetjes positiviteit heeft gegeven weegt vele malen zwaarder.

opmaken: aan kant maken, op orde brengen, opeten, opgebruiken

In 2012 gaat het me lukken.. maar dit keer dan ook echt!!  2012 wordt het jaar dat ik georganiseerd en opgeruimd ga doorkomen. En Zamarra gaat me daar bij helpen! Zamarra heeft een organizing agenda op de markt gebracht die zelfs naar het schijnt mijn huishouden in het gareel zou moeten kunnen houden. Er zitten lijstjes en stickertjes bij.. en nog meer maar dat weet ik even niet want ik heb hem niet bij de hand en weet ook even niet waar hij ligt. Maar het gaat goed komen.. ik ga hem vinden en dan vergeet ik geen afspraken meer, ga ik minder vaak naar de supermarkt want dan weet ik al dagen vantevoren wat de eetplanning gaat zijn. Dan hou ik mijn stapels en stapels was bij, weet ik exact welke rekening ik wanneer moet betalen, vergeet ik mijn ramen niet te lappen en de bedden niet te verschonen en hoef ik nooit meer op de valreep nog even gauw een verjaardagscadeautje of wc papier te kopen!
Mijn lief en ik hebben ook besloten dat we veel te veel weggooien aan eten.. absurd soms.. wat wij weg gooien kunnen hele volksstammen van eten. Zonde. Moet ook veranderen. De eerst komende dagen gaan we dus vooral uit de voorraadkast eten.. eerst maar eens opmaken wat we in huis hebben voordat ik weer nieuw koop. Om een klein voorbeeld te noemen.. ik heb 3 verschillende soorten aangebroken pakken rijst staan met beetjes die ik net niet genoeg voor ons als gezin vindt..  ik heb 4 soorten pastasaus die maar staan te staan omdat ik 10x liever verse maak en ik heb 4 aangebroken pakken cruesli en muesli in de kast die ik alle vier net niet lekker genoeg vind. Genoeg ruimte voor verbetering dus!

opmaken: grimeren, optutten, schminken, toiletteren

5 jaar is ze.. ze loopt met het minimascaraatje die ze van haar nichtje heeft gekregen naar de spiegel en in een aantal soepele bewegingen zit de mascara op haar wimpertjes. 5! is ze mensen.. 5 jaar en ze snapt niet alleen waar mascara voor dient.. zonder enige hapering gebruikt ze het nog correct ook! Bij uitzondering natuurlijk.. want voor het echt dragen van make up is ze nog te jong.
Als ik naar mijn dochter kijk plopt steeds een kinderen voor kinderen liedje uit mijn jeugd op in mijn hoofd..  ’Mama je make-up.. geef me je make-up!’.. en make up heb ik.. genoeg zelfs.. alleen het gebruiken daarvan laat te wensen over. Het is een gevoel wat in me zit.. een lipglossje voelt als een vlag op een modderschuit.. ik zit gewoon niet lekker in mijn teveel aan vel. Maar ik heb het eerder gedaan, 2x zelfs.. dus een derde keer kan ik ook wel! Maar nu dan wel gewoon voor altijd! 2x ben ik vreselijk veel aangekomen in een zwangerschap (hey..dik werd ik toch!) maar aangezien een vierde kind niet de bedoeling is valt dat excuus dus weg en zou ik theoretisch gezien nu gewoon af moeten kunnen vallen en dat gewicht ook gewoon aan moeten kunnen houden! Ik ben er in 2011 al braaf mee begonnen door lid te worden van een sportschool.. en ook daadwerkelijk te gaan sporten.. maar als je daarnaast blijft vreten als een bouwvakker en de lokroep van spritsen, B&J en candybars niet kan weerstaan schiet dat natuurlijk ook niet echt op! Het puntendagboekje trek ik weer onder het stof vandaan.. ik ga weer opschrijven wat ik eet en me zo bewust worden van al wat ik naar binnen schuif! Ik ga er voor zorgen dat ik me weer goed ga voelen!

Dit jaar ga ik opmaken.. want het voelt zo fijn om aan het einde van het jaar de balans met een goed gevoel op te kunnen maken!

Ik voelde me de allerlompste koe van ‘t westelijk halfrond. Om het plaatje even te schetsen… een straat in een woonwijk met in het midden een hele grote auto met hele felle koplampen.. en ik op de fiets. Het miezerde wat tot gevolg had dat mijn brillenglazen drijfnat waren.. dat in combinatie met de felle koplampen van de auto zorgde voor een verblindend effect. ‘Ik kan er nog net omheen’  ging er door mijn hoofd. Met een behoorlijk vaartje (ik wilde graag TVOH kijken) wilde ik langs de auto.. op het moment dat ik al zo ver was dat ik de koplampen niet meer zag en het verblindende effect weg was zag ik in een waas dat de autodeur wijd open stond. Het was vervolgens een kwestie van de welbekende ’fractie van een seconde’… ik gooide mijn fietsstuur om……. en belandde in de heg.
Beduusd keek ik op en keek recht in het verbaasde gezicht van een jonge jongen.. “Je moet wel opletten he” zei hij betuttelend. Achter hem verscheen het blije gezicht van nog een jonge jongen. Ik probeerde door mijn natgeregende bril van de een naar de ander te kijken…  ”Maar ik lette op!” piepte ik verbolgen..
Ik keek om naar de auto en zag daar op de bijrijderstoel schimmen van nog zo’n jong lachend ventje zitten. De situatie was ronduit vernederend.. sta je dan.. in de miezerige regen als een halfblinde mol je moederfietsje uit een heg te trekken.. en een beetje hulp kon er niet vanaf! Ik trok mijn fiets los en raakte de auto..’Kut’… maar de jongens leken het niet door te hebben. ”Zo’n autodeur hoort ook dicht en niet open!” Snauwde ik ze wanhopig toe voor ik op mijn fietst stapte en met een piepend wiel mijn weg naar huis vervolgde.
Thuis zette ik mijn fiets in de tuin, trok een takje heg uit mijn fietsmandje en ging met de bibbers nog in mijn benen naar binnen. Ik stortte me in de troostende armen van mijn  lief.. “Jezus wat was dat errug man!!”..

Als ik ondertussen iets geleerd heb is het wel dat water en een bril niet goed samen gaan.. wat een ellende! Als mijn lief vanuit de badkamer roept dat hij klaar is met Maxje douchen trek ik het kleine jong op de tast uit zijn armen.. “Zet hem dan ook af!” m’n lief klinkt een beetje boos.. “Ja maar lief.. dan blijf ik dat ding op en af zetten.. en ik denk er ook gewoon te laat aan!”..  Als de vaatwasser z’n werk net gedaan heeft trek ik hem open met gestrekte armen maar dan nog slaat de warme damp keihard toe. Mijn pannen doe ik ouderwets met een borstel en een sopje.. en tegenwoordig op de tast. Net als het inschenken van een kopje thee… en zelfs het drinken van een kopje thee.

Ik heb me nooit gerealiseerd hoe vaak een bril kan beslaan. Vanuit de kou de warmte in.. en zelfs als je buiten in de kou op een bepaalde manier uitademt beslaat de bril. Alles waarbij je heet of kokend water gebruikt zorgt voor irritante dampen en de regen..sja.. de regen is gewoon levensgevaarlijk.
Zonder bril is geen optie meer.. als ik hem nu afzet is de wereld te wazig. Maar ook met bril zijn er genoeg momenten dat ik het allemaal even niet meer zie.
“Ben je al gewend aan je bril?” Het wordt me met regelmaat gevraagd. Meestal antwoord ik met een jawel hoor.. maar als ik eerlijk ben.. eigenlijk nog niet.. en ik vraag me af of het ooit zal wennen. Misschien toch eens lenzen gaan proberen…

En wat issie klein!!

Foto 2
L: Wat is het?
I: Ja wat is het?
M: Ik zie het ook niet
D: Ik ook niet
K: Ik ook niet.. echt geen flauw idee
R: Het is water..
I: Water?
M: Serieus?
R: Ja water ja..  het is een weerspiegeling op het water
L: Oke dan.. mooi hoor
K: Ja heel mooi gedaan!
D: Prachtig
K: Nou zeker prachtig!
T: Echt erg mooi gedaan zo
D: Zekers
L: Nou..

Foto 3
K: Een bankje
I: Ja.. een bankje..goh…
M: Ik mis iets..
T: Ik ook
K: Een onderwerp??!
L: Nou ja ik euh.. ik vond het wel een mooi bankje..vandaar..
I: Op zich is het best een mooi bankje hoor.. ik bedoel.. hij staat er  netjes bij..
D: Misschien had het leuk geweest als er iemand op had gezeten..
R: of iets op had gelegen..
I: Een zwerver ofzo
K: Hebben jullie dat nou ook wel eens.. kom je thuis kom je er achter dat je per ongeluk foto’s hebt zitten maken zonder dat je het doorhad…………… van bankjes enzo..

Foto 4
I: Lief zeg
M: Ja echt heel lief
D: Aandoenlijk..zo’n moeder met haar jong
L: Leuk!
K: Hij komt op de Rabobank kalender
D: Leuk.. gefeliciteerd
R: Gefeliciteerd
M: Ja gefeliciteerd
K: En dat is alles wat jullie te zeggen hebben?
D: Hoe bedoel je?
K: Hij komt op de Rabobank kalender.,. 3 dagen heb ik aan de waterkant gezeten om die meerkoeten zo op de foto te krijgen.. en jullie vinden het… leuk!
I: Euh..ja.. en lief..
T: Hij is leuk.. en lief idd.. maar niet bijzonder.. geen wedstrijdfoto ofzo..
D: Nee geen wedstrijdfoto
R: Hij is leuk maar vrij gewoon
K: Gewoon?!
M: Sja.. hij is wel leuk..
K: Nou ja zeg!! Jullie weten niet wat echt prachtig is!

Foto 5
D: Ja dit is echt prachtig
L: Nou zeker zeg!
M: Nou wow..
R: Heb je die vignettering later toegevoegd?
I: Ja in Lightroom
D: Nee of je die achteraf er in hebt gebracht?
I: Ja met Lightroom dus..
K: Dat is een lensfout
M: Dat is geen lensfout.. dat is er achteraf in gebracht
K: Ik vind het niet mooi
I: Dat mag..
M: Ik wel
T: Ik ook.. deze foto kan het heel goed hebben
R: Ik ook.. hele mooie foto
K: Het is een lensfout……

Foto 6
M: Ik he….
T: Sssssttttttttt

Foto 7
I: Leuke foto hoor!
D: Ja leuk plaatje zo..
R: Die ene omgevallen boom maakt de foto net even anders
K: Ja
T: Dank je..
M: Wat voor camera heb jij eigenlijk?
T: Camera?
L: Had jij nou een Canon?
T: Nee joh..
M: Niet?.. Nikon?
T: Geen idee joh..
I: Geen idee?
T: Nee joh.. ik heb gewoon zo’n klein ding joh.. merkloos volgens mij.. met zo’n groen knopje….