Schrijfsels

Reanimeren..

Vanmorgen op weg naar huis stortte er ineens een meneer neer.. zo hoppa recht voor mijn neus. In eerste instantie dacht ik.. die is dronken.. zo liep ie.. maar toen dacht ik.. dat is wel heel vroeg.
In elkaar gedoken zat ie op de rand van de stoep.. “Meneer meneer… gaat het wel?”.. stomme vraag natuurlijk.. het was wel duidelijk dat het niet ging. Glazig keek ie voor zich uit.. contact was er niet. Een hele enkele keer laat ik mijn telefoon thuis als ik naar school op en neer ga.. zo blij dat nu die enkele keer niet was!

Ademhaling..

“112 wat heeft u nodig?”…. “Een Ambulance.. nu.. snel.. in Huizen!“ In het gesprek dat volgde heb ik dat ‘snel’ en ‘schiet nou op’ nog zo vaak herhaald. Ze deden uiteraard hun uiterste best zo snel mogelijk ter plaatste te komen maar wat duurt het lang als elke seconde telt! Ondertussen was er nog een meneer ter plaatste.. “Misschien moeten we hem neer leggen”.. opperde ik.. “Zijn kin ligt helemaal op zijn borst en dan kan ie misschien wat vrijer ademen..”.. De centralist gaf zijn akkoord. Omdat het me niet heel fijn leek om met een bijna kaal hoofd op de stenen te liggen deed ik mijn jasje uit en legde die neer. “Ga maar liggen meneer..” Zei ik terwijl ik hem voorzichtig neer legde..”De ambulance komt er aan.. wat is uw naam?”.. geen reactie.. hij had zijn ogen wijd open maar was ver weg.
“Hoe is zijn ademhaling”.. de centralist bleef er maar om vragen.. het was belangrijk om te weten zei ie. “Ik weet het niet.. moeilijk!” ik wist het echt niet.. ja hij ademde.. door zijn neus.. maar het leek hem niet heel makkelijk af te gaan.
“Ga de huisarts anders halen!” zei ik tegen de meneer die er ook bij stond.. “Die zit hier om de hoek en is er vast sneller dan de ambulance!” Dus meneer op zijn fietst naar de huisarts.. en ik stond daar weer helemaal alleen met aan de telefoon een meneer die bleef vragen naar de ademhaling van een vreemde man die voor mij op de grond lag en niet meer op deze wereld leek.

Je moet gaan reanimeren..

Die ademhaling.. die zo belangrijk is die leek ineens gewoon te stoppen.. zijn mond ging open en al schuimbekkend begon de meneer te happen naar lucht.. zijn ogen draaiden helemaal weg. “Nee!” dacht ik.. niet doodgaan.. dat kan niet.. niet hier.. niet nu.. niet bij mij!
“Je moet gaan reanimeren!” zei de centralist! “Nu!.. Telefoon op de speaker en ik zeg je wat je moet doen!”. Dat gevoel.. toen.. daar.. ‘ik kan niet reanimeren.. ik heb het nooit gedaan.. ik heb het niet geleerd!’
Ik vond het zo erg dat ik het niet kon.. dat ik niet wist wat ik moest doen! Er lag iemand dood te gaan en ik wilde zo graag helpen maar ik wist niet hoe!!
De centralist gaf me aanwijzingen.. en net toen ik op mijn knieën op de ontblote borst van de man zat te voelen hoe en waar t borstbeen zich precies vond stopte er een auto. Een mevrouw sprong uit.. “Kunt u reanimeren?” riep ik… en thank god.. ze zei JA! Ik kwam er goed vanaf dacht ik.. ik maakte plaats en mevrouw deed wat ze kon.
De gealarmeerde huisarts kwam er bij en begon met beademing.. niet veel later kwam met loeiende sirenes de eerste ambulance gevolgd door de politie. De hulpdiensten namen het over.. toeters, bellen, draden.. ik weet niet wat er allemaal gebeurde.. veel.. het was veel.

Gevoel van machteloosheid..

De meneer is uiteindelijk met hartslag de ambulance in geschoven en met loeiende sirenes naar het ziekenhuis afgevoerd en ik nam me voor dat de volgende keer dat iemand besluit voor mijn neus een poging te wagen om te sterven ik weet hoe ik moet handelen! Maandagavond a.s. doe ik een cursus reanimatie.. want dit gevoel van machteloosheid wil ik echt nooit meer ervaren!

Ik hoop dat er meer mensen zich geroepen voelen tot een cursus reanimeren.. 1 avond, een euro of 30.. 1 mensenleven.. ❤️