Dag Mama, Schrijfsels

12. Afscheid

5 mei
Op verschillende deurmatten ligt mama’s rouwkaart. Ik vind het zo’n gek idee. Mensen halen die grote zwarte glimmende kaart uit de envelop en zien dan mama’s naam staan. Zouden ze schrikken? Ze was natuurlijk al wat ouder.. maar toch.
Ik ben trots op de kaart en het doet me verdriet dat mama hem zelf niet kan zien. Ik hoop dat ze hem mooi had gevonden.

De uitvaartondernemer belt. Zij kan de aanloop naar de uitvaart verder regelen maar de uitvaart zelf kan ze zaterdag niet doen. Een collega zal vanmiddag contact met mij opnemen om de uitvaart door te spreken. Vanaf nu heb ik dus met twee verschillende mensen te maken.

De advertentie

6 mei
Ik hoor de brievenbus.. ik vlieg de gang in en vis het Nieuwsblad van Huizen van de deurmat. De familieberichten staan altijd voorin, ik sla de krant open.. maar mama’s advertentie staat er niet in. Tegen beter weten in spit ik de krant door.. en nog een keer.. en nog een keer.

Ik ben nog niet eens bijgekomen van het hele fiasco met die kaart en nu dit!? Woest ben ik, het vuur spuwt uit mijn oren! Ik bel de uitvaartondernemer. Ik heb mezelf zo niet onder controle. Vol emotie en woede barst ik los! “Hoezo staat de advertentie niet in de krant!!”
Die maandagmiddag hebben we alles doorgesproken, dinsdag de kaarten de deur uit, woensdag liggen die dan bij de mensen op de deurmat, donderdag de advertentie en dan zaterdag de uitvaart.

Ze valt stil aan de andere kant van de lijn.. stottert iets over volgende week. Maar ik voel me zo in en in boos.. om alles, op iedereen. Ik wil niet eens horen wat ze te zeggen heeft, zeg haar dat ik op ga hangen en druk haar weg. Ik ben momenteel niet in staat om sociaal correct te handelen.

Het was de laatste keer dat ik haar gesproken heb. Haar collega nam het over.

Foto’s & Verhalen

Mijn nichtje en mijn oudste meisje willen ook graag wat zeggen op de uitvaart, beide sturen ze mij hun tekst toe en vragen ze mijn mening. Ik ben zo trots op deze meisjes. Ik lees alleen maar liefde.. zo jong.. en nu al zo’n mooi zorgzaam hart.

7 mei
Morgen is de uitvaart en ik heb nog geen letter op ‘papier’ gezet. Schrijven is me altijd makkelijk af gegaan maar nu kan ik al dagen de woorden niet vinden. Hoe moet ik in hemelsnaam afscheid nemen van mijn eigen moeder? Wat moet ik zeggen? Er zijn geen woorden die haar eer aan doen, die mijn verdriet kunnen benoemen.
Hoe begin je überhaupt een afscheidsspeech en erger nog.. hoe eindig je die? Ik Google en vind richtlijnen maar ik word er niet veel wijzer van. Mijn hoofd blokkeert. Ik weet het gewoon niet.

De foto’s zet ik allemaal in een powerpoint presentatie. Het doet me zo veel verdriet, elke foto doet pijn. Mama’s leven gaat door mijn handen. Ik kan alleen maar huilen, huilen om nooit meer te stoppen.

Diep in de nacht is mijn speech dan eindelijk af. Door mijn tranen heen kan ik nog maar net de print knop vinden. Er rollen 8 pagina’s uit de printer, een kopie voor mij en een kopie geef ik aan mijn oudste dochter mee als reserve.

Nog 1 keer

Ik sluit mijn laptop af, doe het licht uit en ga in bed liggen. Het was een heftige week met morgen de grande finale.
Elke dag ben ik in het uitvaartcentrum bij mama geweest, ze lag in een prachtige familiekamer waar ik een eigen sleutel van had. Ik kon gaan wanneer en met wie ik wilde. Het was net een soort vakantiehuisje, alleen lag oma dan gekoeld in de slaapkamer. Mijn kinderen vonden het er zo fijn, ze konden in alle rust tekenen op de deksel van de kist en bij oma zijn zonder perse de hele tijd aan de kist te moeten staan.

Morgen kan ik er nog 1x heen, morgen kan ik voor de allerlaatste keer naar mama kijken.. in haar rode trui met glittertjes.