Dag Mama, Schrijfsels

15. Operatie

10 mei.
“Zou ze pijn hebben?”
“Lastig te zeggen, ze is vorige week haar moeder verloren.”
“Ach, wat sneu..”

De stemmen zijn vriendelijk. Ik voel een hand over mijn haar gaan.
De tranen stromen over mijn wangen, ik heb er geen enkele controle over, ben ook niet helemaal in het hier en nu.
Narcose is heavy shit.. ik ben met verdriet in slaap gevallen, ik word nog veel verdrietiger wakker.

Niet veel later lig ik weer op de afdeling. Aan het einde van de gang, in een kamer voor 1. In eerste instantie kreeg ik een bed in een kamer voor 4 maar toen ik op de vraag of er bijzonderheden waren met tranen op mijn wangen antwoordde dat ik 2 dagen geleden de uitvaart van mijn moeder had kreeg ik een eigen kamer. Ze maakten ook een bezoekers uitzondering. Bezoek was vanwege covid eigenlijk nog niet toegestaan maar mijn lief hadden ze al gebeld toen ik nog op de uitslaapkamer lag dus kwamen we zo ongeveer tegelijk aan op de afdeling.

Telefoontje

2 maanden geleden kreeg ik te horen dat ik half mei ergens geopereerd kon worden. Ik keek er naar uit, na anderhalf jaar pijn aan mijn schouder en verschillende dingen geprobeerd te hebben was ik toe aan een operatie. Geen grote ingreep, maar met opname en narcose wel een volwaardige operatie.
Ik was wel de enige die er naar uit keek, iedereen om mij heen maakte zich zorgen. Zo’n schouder vonden ze een dingetje en nog rechts ook. Mijn moeder was naast bezorgd om mij ook nogal bezorgd om dr boodschappen..
“Komt wel goed mam, je hebt ook nog kleinkinderen he die wel even naar de supermarkt kunnen voor een brood en een doos eieren!”

Ik begon me zelf pas zorgen te maken toen mama terminaal ziek bleek, geopereerd worden terwijl je moeder op sterven ligt is eigenlijk gewoon geen optie. Ik vroeg me af wat er eerder zou komen, mama’s dood of het telefoontje over mijn operatie.

Het bleek mama’s dood te zijn.. het ziekenhuis belde toen ik in de familiekamer bij Rebel zat. Maandagochtend 10 mei om 8 uur hadden ze plek. En ik dacht.. waarom ook niet.. dan hebben we het allemaal maar gehad.

Op alle fronten stuk

Na een uurtje of 3 wil ik naar huis. Hoewel ze vandaag ontzettend lief voor me zijn heeft het ziekenhuis een nare vibe. Ik wil weg.
Mijn lief en de verpleegkundige helpen me uit mijn operatievest en in mijn kleding. Mijn arm wordt in een sling gehangen. Ik krijg een papieren zakje met pijnstilling mee, word in een rolstoel gezet en het ziekenhuis uitgereden.

Eenmaal thuis heb ik ontzettend veel pijn, kan mijn arm geen millimeter bewegen. In het papieren zakje zit Naproxen en Oxycodon.
Oxycodon………..
Ik neem de Naproxen samen met paracetamol en lig met mijn arm op mijn lijf op de bank onder een dekentje.

Vandaag wil ik eigenlijk even niet meer mee doen, maar zo makkelijk gaat dat niet. Aan het einde van de middag komt er mail binnen van de drukkerij met een proefdruk voor de advertentie. De advertentie waar ik op de uitvaart nog contact over heb gehad met de uitvaartondernemer. Hij begreep mijn zorgen maar het zou deze keer echt goed komen.

De proefdruk is onlogisch opgemaakt, de ene naam schuin, de andere recht, en niet alle spaties lopen gelijk. Wat is dit voor drukkerij?! Ik dicteer alle correcties en mijn lieve oudste typt. De tweede proefdruk is gelukkig zoals het hoort.

Moegestreden

12 mei.
De Naproxen helpt me door de dagen. Verdoofd op alle vlakken. Omdat het morgen Hemelvaart is komt de krant een dag eerder. Ik hoor de brievenbus en vis traag de krant van de deurmat.
Met mijn vrije linkerhand leg ik hem op tafel en sla hem open.. er staat 1 familiebericht in.. en dat is niet die van mama.

Ik bel de uitvaartondernemer maar krijg een voice mail. Ik stuur een kort appje,

‘De advertentie staat weer niet in de krant!’

‘Oh wat erg.
Ik zit nu in een uitvaart maar bel je vanmiddag later even op.
Ik zal nu gelijk, als ik even de mogelijkheid heb, opdracht geven na te gaan wat er is gebeurd.’

Hij heeft geluk, ik wil wel uit mijn plaat gaan maar ik kan gewoon niet meer. Ik ben moegestreden. Als hij me aan het einde van de middag belt voel ik alleen nog maar een intens leeg verdriet.

44 jaar heeft ze netjes haar premie betaald aan de Dela, vierenveertig jaar. Ik hoop dat ze zich diep, heel diep, schamen.