Dag Mama, Schrijfsels

4. Hieperdepiep

19 april.
De internist heeft gebeld, de huisarts is langs geweest maar mama weigert resoluut naar het ziekenhuis te gaan. Ze wil thuis blijven, zittend in haar stoel. Ze kan nog net met rollator naar haar plekje aan de keukentafel schuifelen en weer terug naar haar sta op stoel.
Ze kan haar sigaretje roken en bovenal is ze bij haar maatje, mijn paps. “Het heeft geen zin meer..” zegt ze “Dan gaan ze van alles met me doen, en dan moet ik in een bed liggen en dat kan ik echt niet. Dat doet me teveel pijn.”

De vele uren op de SEH hebben er ingehakt. Ze deden er bijna niets en dat wat ze deden was pijnlijk.
Eigenlijk heeft ze het na het slechte bericht van vrijdagavond gewoon al opgegeven. Het weekend heeft ze vooral aan de telefoon doorgebracht, ze heeft haar adresboekje op de hoogte gebracht van haar aanstaande dood.

De huisarts heeft haar medicatie opgeschroefd, ze had namelijk nog steeds zo ontzettend veel pijn. Die avond neemt ze haar zwaardere pillen in maar de volgende ochtend blijkt ook dat niet afdoende te zijn.

Paniek

20 april.
Om iets voor achten gaat mijn telefoon, mama is in paniek.. ze heeft zo zo veel pijn. Om iets voor achten.. ik kan me niet heugen mijn moeder ooit op dit tijdstip aan de telefoon gehad te hebben!
Ze kan niet meer, ze wil niet meer. “Oh meis ik wil dood, ik ben helemaal op.”
Het beeld wat in mijn hoofd schiet, mijn moedertje die de hele nacht in het donker in haar sta op stoel in de woonkamer zit, met zo veel pijn. Ik voel me zo machteloos.

Zo fijn dat mijn kinderen groot genoeg zijn om zelfredzaam te zijn! Ik spring in de auto. Al bellend met de huisarts heb ik mijn eigen emoties ook niet meer onder controle. Wat een situatie! Mama over haar toeren want ze wil nu per direct dood, ik over mijn toeren want mijn moeder wil nu per direct dood en mijn vader slaapt nog.

Medicatie

Mama zit in haar sta op stoel, ik zit op de bank. Beide gekalmeerd. Papa schenkt verward zijn koffie in. Buiten draait de wereld door alsof er niets aan de hand is. Het lijkt wel allemaal niet echt dit. Ze had spierpijn, en nu gaat ze verdomme dood. Wat is het frustrerend dat je iemand zo ziet lijden maar niets kunt doen. Ik vraag haar naar de medicatie en kom erachter dat ze vanmorgen vroeg niet de juiste hoeveelheden oxycodon heeft genomen. Ook de paracetamol die ze er nog bij mag heeft ze niet genomen. Hoe kan dit toch, mijn moeder die altijd zo secuur was begrijpt haar eigen medicatie niet.

Aan het einde van de ochtend belt de huisarts mijn moeder weer, ik weet niet precies hoe maar ze heeft zo op haar in weten te praten dat mama zich toch laat opnemen in het ziekenhuis. Een opname om in ieder geval de pijnstilling op orde te krijgen. De juiste dosis op de juiste tijden. Niet veel later rijdt er een ambulance voor en neemt haar mee, mijn vader blijft ontredderd achter.

Mijn vader, die deze dag 83 kaarsjes mag uitblazen.