Dag Mama, Schrijfsels

8. Zondag

De dood loert. Als een soort aasgier hangt ie om haar heen. Het is voelbaar. Het beangstigt me maar stelt me tegelijkertijd ook gerust. Mams lijden is bijna over.

2 mei. 6.25u
Het is stil op straat, gordijnen zitten nog dicht. Mensen liggen nog in diepe slaap in bed. Ik voel me rustig en sereen. Voor de deur vis ik de sleutel uit mijn tas en ik laat mezelf binnen. Het is donker in huis, papa slaapt nog. Ik loop door de gang de woonkamer in. In het donker zie ik haar liggen. Ze staart voor zich uit, haar ogen glimmen maar haar blik is leeg. Ze ligt te wachten op haar dood. Het ziet er zo verdrietig uit. Pas als ik naast haar sta en haar aanraak merkt ze me op. Ze is blij dat ik er ben. Ik pak een oxycodonnetje en een beetje water, zo blij dat dit de laatste is.. geen gedoe meer met die klote pillen.
“Hier mam, neem maar..”

Herinneringen

Ik pak een kruk en ga naast het bed zitten met haar hand in de mijne. Ik voel ontzettend de behoefte om herinneringen op te halen.. nu kan het tenminste nog..
“Weet je nog mam.. toen op de camping. Jij met je accordeon en die Duitser met zijn klarinet er naast?”
“Hongaar..” mompelt ze zachtjes.
Tuurlijk.. welke pil ze wanneer moest nemen kreeg ik er na dagen en dagen van herhalen maar niet in maar dat de man die 30 jaar geleden met een klarinet naast haar stond geen Duitser maar een Hongaar was weet ze a la minute!

Ik praat en mama reageert, haar reacties zijn kort en vooral wazig maar wat voelt dit moment fijn. Zij en ik. Ik heb dit nodig, dit afscheid nemen in alle rust.

Na 3 kwartier is ze op, ik ga naar huis. Tot straks mam. Ik hou van je.

Marijke

Tegen het middaguur staat ze voor de deur. Met tassen vol komt ze binnen. Onze prachtige Rotterdamse engel. Ze heeft een eigen slaapkamer met een vers opgemaakt bed en de tweezitsbank uit de woonkamer. Ik heb een kastje leeggemaakt voor haar spulletjes. Vanaf de allereerste seconde draag ik haar op handen. Deze vrouw is goud waard! Ze kan in ieder geval tot en met donderdag blijven, wat een geruststelling!

We praten en praten en dan is het tijd voor actie. Mama moet opgefrist worden. We staan bij het bed, beide aan een kant. Ik volg braaf elke order die ze me geeft. We rollen mama op haar zij met haar gezicht naar mij toe, ze begrijpt amper wat er gebeurt en is bang dat ze van het bed valt. “Mam, ik heb je vast! Ik laat je echt niet los hoor!”.. Ze raakt bijna in paniek, het kost me moeite haar gerust te stellen.

Mama ligt er weer schoon en fris bij, wat voelt dit fijn zeg! Ik kan naar huis gaan in de wetenschap dat er een professional voor haar zorgt. Papa heeft rust, ik heb rust. Marijke belooft me te bellen zodra er ook maar iets is.

Maandag 3 mei.. om 7.32 uur gaat de telefoon.. Marijke belt.