Reset

Soms zit je pats boem in een situatie waarbij je denkt.. hoe ben ik hier nu weer in beland. Hoezo loop ik ineens in m’n bloemetjespyjama, met roze fluffy sokken in knalrode slippers, verwilderd haar en zonder bril en bh door de gangen van een verlaten ziekenhuis?!

Het zal een jaar of 3/4 geleden zijn dat het begon.. ineens ging m’n hart als een malle tekeer. Ik schrok me wild.. ‘ik ga dood’ ging er door mijn hoofd! Maar dat ging ik gelukkig niet. Na een seconde of 30 sloeg m’n hart, alsof er niets gebeurd was, ineens weer normaal. Nadat dit heel random nog een paar keer gebeurde ben ik naar de huisarts gegaan. Ik kon een apparaatje lenen om mijn hartslag te meten maar het probleem was dat ik nooit wist wanneer het zou gaan gebeuren. Ik kon het nergens aan linken, het gebeurde tijdens het boodschappen doen, tv kijken, wandelen, was ophangen en zelfs tijdens het slapen. Het was totaal niet gerelateerd aan een bepaalde gebeurtenis of situatie. Ik besloot een smartwatch te kopen die ECG’s kon maken. Zo had ik mijn eigen ‘meetapparaat’ te allen tijde bij me.

In de tijd die volgde had ik zo’n 10 ECG’s gemaakt met mijn horloge.. met een stapel a4-tjes toog ik weer naar de huisarts die me daarop gelijk doorverwees naar de cardioloog.
In het cardiologisch centrum werd ik volop onderzocht met testen en echo’s.. er was niets vreemds met mijn hart. Alles functioneerde prima! Geruststellend maar toch.. hij functioneert niet altijd zo netjes! Aan de hand van mijn stapel a4-tjes kwam de cardioloog met een diagnose.. een hartritmestoornis waarbij mijn hart via een extra verbinding ineens ook prikkels doorlaat tussen de twee boezems en daardoor een loopje maakt waardoor hij zo razendsnel gaat. Ik kan er 100 mee worden zei hij. Ok.. dan ga ik dat doen ook!

In de tijd die volgde had ik heel wisselend last van mijn hartritmestoornis.. soms 3x in een week.. soms maanden niet. In het afgelopen half jaar heb ik vorige maand 2x in een week tijd een korte aanval gehad van nog geen 30 seconden, het langste wat ik ooit had was misschien een minuut. Met deze frequentie op zich prima te leven. Tot afgelopen zaterdagnacht..

Na een gezellige avond bij een vriendin lag ik tevreden tegen middernacht in bed. Om half 1 werd ik wakker, mijn hart ging als een razende tekeer.. in bed blijven liggen was geen optie meer. Ik hees me in mijn pyjama/huispak en ging door t huis lopen, op zoek naar afleiding. Rustig in en uitademen.. het komt goed.. hij klopt zo wel weer normaal. Het gaat altijd weer over, dus nu ook.
Maar de minuten gingen voorbij en mijn hart ging nog steeds als een malle tekeer.. de kramp in m’n borstkas nam toe en goed ademen werd steeds moeilijker. Na zo’n 20 minuten had ik nog steeds een hysterisch hart en deed mijn borst inmiddels zo veel pijn dat ik ontzettend benauwd werd. Ik besloot het ziekenhuis te bellen voor advies, de mevrouw van de HAP stelde wat vragen en gaf aan dat de ambulance onderweg was.. “Ambulance” zei ik verschrikt.. “echt?” Ik voelde me zo bezwaard dat ze helemaal een ambulance ging sturen.. “Zet de deur maar op een kier” zei ze.. “dan kunnen ze gelijk doorlopen”..

Binnen een paar minuten liepen ze mijn woonkamer in en nog voordat ik het goed en wel doorhad ging mijn shirt omhoog en zat ik onder de plakkers. 220 gaf de monitor aan..

Ik moest blazen en achterover vallen,.. en hetzelfde nog een keer. Maar zonder resultaat, mijn hart bleef als een razende tekeer gaan.
“Hoe oud zijn je kinderen en kunnen ze alleen thuis blijven?”.. “2 zijn er thuis” zei ik.. “die zijn 14 en 17 en kunnen alleen thuis blijven”.. 1 van de ambulance dames ging naar boven om mijn kinderen wakker te maken.. “We nemen je moeder mee..”
Daar stonden ze dan.. helemaal beduusd middenin de woonkamer terwijl mama vol met draadjes met de dames van de ambulance het huis verliet.. “Het komt toch wel goed mama” vroeg de jongste.. “Ja lief.. tuurlijk!”..

Ik denk dat ik me nog nooit zo kwetsbaar heb gevoeld als op dat moment. Ik ben de enige verzorgende ouder die ze hebben, ze zijn al groot maar nog afhankelijk van mij. En hoewel ik er alle vertrouwen in had dat alles goed zou komen was het beeld van die kinderen die in onzekerheid achterbleven zo ingrijpend..

In de ambulance werden er nog twee stickers geplakt, op mijn borst en in mijn zij. In mijn infuus in mijn rechterarm werd een goedje gespoten. Er ging een soort rare vloedgolf door mijn bovenlijf.. mijn rechterarm in en mijn linkerarm weer uit.. “Wow wat geef jij me voor drugs!!” vroeg ik. Het was zo’n raar gevoel!
“Ik heb zojuist je hart gereset” zei ze.. “En dat heb ik in de ambulance gedaan omdat het kon zijn dat je hart er van zou stoppen en dan had ik je moeten reanimeren, dat had ik niet in huis met je kinderen willen doen.”

Met een stabiele hartslag van 104 werd ik naar t ziekenhuis gebracht.. daar moest ik nog een uur aan de monitor om te zien of mijn hartslag ook zo stabiel bleef. Er werd van alles onderzocht en na een uur werd ik ok verklaard en ontslagen.

Het was 3 uur s’ nachts en ik mocht.. nee.. moest naar huis. “Kun je iemand bellen? Anders kun je een taxi nemen..” Een taxi.. in deze toestand! Nee… thank god is dat ook niet nodig.
Gelukkig ben ik zo’n ongelooflijke lucky bitch dat ik echt het allerliefste en fijnste netwerk om me heen heb dat ik om 3u ’s nachts mensen kan bellen voor hulp!

Ze nam vrij snel op, en na een korte situatieschets en nog voordat ik de vraag kon stellen zei ze.. “Ik kom er aan”..

We hadden afgesproken bij de hoofdingang, daar is ook de dienstapotheek en daar moest ik gelijk medicijnen ophalen. Als ik weer zo’n heftige aanval krijg moet ik een pil nemen, als t binnen een kwartier niet beter is dan weer de ambulance bellen.

Daar liep ik dan.. door grote lege gangen als een soort halfblinde sloffende mol met wiebeltieten op zoek naar de hoofdingang. Dolbij en zo dankbaar toen vriendin Dees voor mijn neus stond.
Samen rijden we over de lege straten naar huis en goed 3u nadat ik wakker werd van een op hol geslagen hart lag ik gereset en wel weer in mijn eigen bed. Gewoon thuis, bij mijn kinderen.. waar ik hoor.

Bij kinderen.. die ook gewoon heerlijk luchtig kunnen zijn.. “Nou mam.. nu je hart een reset heeft gehad zijn alle restjes van papa er wel uit.. kun je misschien wel weer verliefd worden..”..

En die gedachte.. die vind ik het hele avontuur meer dan waard.. ♥