Viva Forever

Viva Forever

Destijds heb ik wel gelijk mijn complete uitvaart geregeld, muziek, bloemen, genodigden.. alles. Mijn adhd brein heeft er alleen wel voor gezorgd dat die wilsbeschikking is opgeruimd om nooit meer het licht te zien. Ik kan je met alle wil van de wereld echt niet vertellen waar die gebleven is. Compleet nutteloze actie geweest dus, maar t idee was leuk.

Welkom in t Hilvertshof

Welkom in t Hilvertshof

Ik voel echt lichte paniek opborrelen, kan ik iemand bellen? Wie kan ik bellen? Gewoon om tegenaan te huilen. Wat heb ik, een kwartier tot m’n kaartje verlopen is. Was het de hele tijd zo warm? Oh wat een ellende weer. Die borden worden ook steeds zwaarder.
Dit is de uitgang, hij stond toch een soort van redelijk dicht bij de uitgang! Hoeveel fucking uitgangen zijn er!?

De agenda

De agenda

Ergens tussen de onderbroeken en rookworsten in vond ik dé agenda! Dit was hem, A4 formaat, alle schrijfruimte dus, een gezellig printje, een touwtje en jawel, weeknummers! Als een blij ei rekende ik 7 euro af en nam hem mee naar huis. Het was pas november dus ik legde hem in een la tot het moment daar was dat ik hem in gebruik kon gaan nemen.

Gul in karakter

Gul in karakter

Mijn zoon doet mij mijn jeugd herbeleven. Het besef kwam dat mijn gevecht voor erkenning van zijn lieve zachte kanten tegelijkertijd een gevecht voor erkenning voor mezelf is.
Opgroeien met het idee dat je altijd ‘too much’ en tegelijkertijd ‘het net niet’ bent is namelijk gewoon ruk. En ik weet inmiddels dat al doe je nog zo je best, het gaat niet veranderen.